FRANCES HAUGEN : ΤΟ FACEBOOK ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΘΩΟ

 

Η είδηση πέρασε στα ψιλά.

Κάποτε όμως πρέπει να γίνεται η αρχή, να ανοίγουν επιτέλους θέματα που επηρεάζουν τη ζωή όλων μας και κανείς δεν έχει τολμήσει να αγγίξει. Ακόμα κι αν διατηρούνται οι επιφυλάξεις για τον ενδεχόμενα προσχηματικό χαρακτήρα τέτοιων «ανοιγμάτων».

 

Η Φράνσις Χάουγκεν, πληροφοριοδότις (whistleblower), πρώην υπάλληλος του Facebook, καταγγέλλει την εταιρεία πως δεν έχει κάνει τίποτα για να καταπολεμήσει τα φαινόμενα της παραπληροφόρησης και της ρητορικής μίσους.  

 

Η Χάουγκεν έγινε προ ημερών δεκτή σε ακρόαση από το Ευρωκοινοβούλιο στις Βρυξέλλες στα πλαίσια μιας ευρύτερης Ευρωπαϊκής περιοδείας που άρχισε από το Ηνωμένο Βασίλειο και τη Γερμανία στη συνέχεια.

Από την στιγμή που αποκάλυψε την ταυτότητά της η Χάουγκεν έχει εξελιχθεί σε μια μαχητική φωνή υπέρ του ρυθμιστικού ρόλου του κράτους, ώστε να χαλιναγωγηθούν οι τάσεις υπερεξουσίας στα πλαίσια της ψηφιακής οικονομίας.

 

Στη διάρκεια της ακρόασης, που κράτησε πάνω από τρεις ώρες, η Χάουγκεν κάλεσε τους Ευρωπαίους νομοθέτες να αξιοποιήσουν τη μοναδική ευκαιρία της γενιάς μας ώστε να εξισορροπηθεί η Τεχνολογία με τη Δημοκρατία, συμβάλλοντας σ’ ένα ασφαλέστερο διαδικτυακό περιβάλλον.

 

«Δε γίνεται να συνεχίσει το Facebook να παριστάνει “τον δικαστή, τους ενόρκους, τον εισαγγελέα και τους μάρτυρες” για τον κόσμο του διαδικτύου», είπε απευθυνόμενη στους Ευρωβουλευτές.

«Οι δημοκρατίες πρέπει να παρέμβουν με νέα νομοθετήματα».

 

Μηχανικός πληροφορικής η ίδια, κατηγόρησε τον πρώην εργοδότη της (Ζούκενμπεργκ) ότι υπονομεύει την υγεία, την ασφάλεια και την κοινωνική συνοχή σ’ όλο τον κόσμο, εξ αιτίας της κατά σύστημα αποτυχίας να θέτει  όρια στη διασπορά ψευδών ειδήσεων και της ρητορικής μίσους.

«Βρίσκομαι εδώ σήμερα επειδή πιστεύω πως η πλατφόρμα βλάπτει τα παιδιά, συσσωρεύει διχασμό και πλήττει τη δημοκρατία » η αρχική της δήλωση.

 

Η Χάουγκεν είπε πως η εταιρεία διαθέτει τα εργαλεία για να εξασφαλίσει ασφαλέστερο Facebook, όμως αποφεύγει να αναλάβει τις ενδεδειγμένες μεταρρυθμίσεις, για να μη μειωθούν τα κέρδη της. Αυτή η άρνηση για αλλαγή πορείας, πρόσθεσε, έχει ήδη καταλήξει σε «κλιμακούμενη βία», εξέλιξη που δεν πρόκειται να σταματήσει, αν δεν ανακοπεί από καινούργια νομοθετήματα.

«Δε χρειαζόταν να φτάσουμε σ’ αυτό το σημείο», παρατήρησε. «Ο λόγος που βρισκόμαστε εδώ σήμερα είναι γιατί οι επιλογές του Facebook είναι σε μεγάλο βαθμό αυθαίρετες και ανεξέλεγκτες».

 

Και συνέχισε, περιγράφοντας το Facebook σαν μια απροσπέλαστη  «κερδοφόρο μηχανή» που έχει καταστήσει αδύνατο για τις κρατικές αρχές, τους ειδικούς, την ακαδημαϊκή κοινότητα, ακόμα και για τους μετόχους της να έχουν πρόσβαση στα δεδομένα της και να αντιλαμβάνονται με ποιό τρόπο πραγματικά λειτουργεί και πώς επηρεάζει τις κοινωνικές σχέσεις.

«Κανένας σχεδόν εκτός της εταιρείας δε γνωρίζει τί γίνεται μέσα στην  εταιρεία», είπε στο σώμα. «Κανένας δε έχει καλύτερη εικόνα για τις βλαβερές επιλογές του Facebook από το ίδιο το Facebook”.

 

Η πολυεθνική με έδρα την Καλιφόρνια, σημειώνει, γνωρίζει «τουλάχιστον» από το 2018 ότι τα πολιτικά κόμματα στην Ευρώπη εκμεταλλεύονται το κλίμα πόλωσης για να προσεγγίζουν τους πολίτες ταχύτερα και πλατύτερα. Οι διαδικτυακές καμπάνιες που βασίζονται σε διχαστικά μηνύματα είναι «πέντε με δέκα φορές» φθηνότερες, όπως είπε.

 

Το Facebook αρνείται τις κατηγορίες της Χάουγκεν και υποστηρίζει πως η δική της εκδοχή για τα πράγματα είναι ανυπόστατη και φαιδρή. 

Ωστόσο, μεσούντων  των σκανδάλων χειραγώγησης της κοινής γνώμης, η εταιρεία προτίμησε να προβεί στον αντιπερισπασμό της μετονομασίας (θα μετονομαστεί σε META) για να εστιάσει στο νέο της μετα-προφίλ, έχοντας στα σκαριά μια πλατφόρμα εικονικής πραγματικότητας όπου ο κόσμος θα μπορεί να συναντιέται, να δουλεύει και να παίζει.

 

Η αιφνίδια εξαγγελία αυτού του μετα-προφίλ αντιπροσωπεύει την τακτική της πολυεθνικής να πηγαίνει παρακάτω σε νέα προγράμματα, αντί να σταθεί να αντιμετωπίσει τα προβλήματα που έχουν δημιουργήσει τα προγράμματα που ήδη τρέχουν.

 

Στη διάρκεια της ακρόασης η Χάουγκεν ρωτήθηκε από Ευρωβουλευτές για την άποψή της σχετικά με τον Νόμο για τις Ψηφιακές Υπηρεσίες - Digital Services Act (DSA), το πρώτο σε παγκόσμια κλίμακα σχέδιο νόμου σχετικά με τους όρους της ψηφιακής οικονομικής δραστηριότητας.

Δημοσιευμένο από τον Δεκέμβρη του 2020 από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή, το DSA είναι ένα κείμενο κανόνων για την προστασία των θεμελιωδών δικαιωμάτων των καταναλωτών και την ενίσχυση της διαφάνειας και του πλαίσιου λογοδοσίας από μέρους των διαδικτυακών πλατφορμών.

 

Οι κανόνες που θεσπίζονται περιλαμβάνουν ένα σύνολο υποχρεώσεων για τους παρόχους του διαδικτύου, τις υπηρεσίες φιλοξενίας (όπως το cloud), τις πλατφόρμες του διαδικτύου (όπως τα καταστήματα ψηφιακών εφαρμογών και τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης) και τις αποκαλούμενες «ευρείας χρήσης ψηφιακές πλατφόρμες», δηλαδή εκείνες που απευθύνονται σε  πάνω από το 10% του πληθυσμού της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Το Facebook έχει μόνο στην ΕΕ πάνω από 250 εκατ. χρήστες.

Λόγω του μεγέθους της, του κοινού της και των κερδών της, αυτή η τελευταία κατηγορία (των υπηρεσιών διαδικτύου) είναι εκείνη με την μακρύτερη λίστα κανόνων και υποχρεώσεων, που περιλαμβάνουν την τήρηση κωδίκων συμπεριφοράς, την κοινή χρήση δεδομένων με τις κρατικές αρχές, την αποκάλυψη των αλγορίθμων που η εταιρεία χρησιμοποιεί για την προώθηση οδηγιών, και εντέλει την ισχυροποίηση της θέσης του χρήστη να καταγγέλλει παράνομο περιεχόμενο.

 

Η Χάουγκεν τοποθετήθηκε θετικά για την νομοθετική αυτή πρόταση, λέγοντας πως διαθέτει «την δυναμική να αποτελέσει ένα παγκόσμιο πρότυπο» και πηγή έμπνευσης για να ακολουθήσουν κι άλλες χώρες.

«Είναι πολλά αυτά που διακυβεύονται εδώ. Η γενιά μας έχει τη μοναδική ευκαιρία να θεσπίσει επιτέλους κανόνες για τη λειτουργία του διαδικτύου.»  

https://www.euronews.com/2021/11/08/frances-haugen-facebook-whistleblower-in-brussels-to-speak-on-impact-of-tech-giants

 Η  ΜΕΘΟΔΟΛΟΓΙΑ  ΤΗΣ  ΕΝΗΜΕΡΩΣΗΣ

Εκλαϊκευμένη επιστήμη και πως να αξιολογούμε ό,τι διαβάζουμε

 

Καθώς η ανάγνωση της επιστημονικής βιβλιογραφίας καθίσταται αρκετά δύσκολη από άτομα εκτός του επιστημονικού χώρου, προκύπτει η ανάγκη για εκλαΐκευση της επιστημονικής γνώσης. Πολλοί οργανισμοί και περιοδικά επικεντρώνονται σε αυτήν την προσπάθεια. Ωστόσο, βομβαρδιζόμαστε καθημερινά με επιστημονικές ειδήσεις από εφημερίδες και ιστοσελίδες. Σε αυτή την περίπτωση είναι πολύ χρήσιμο να μπορεί να διαγνώσει κανείς αν η πηγή εμφορείται από προκαταλήψεις ιδεολογικού ή άλλου χαρακτήρα, κάτι που τις περισσότερες φορές την καθιστά μεροληπτική. Προκειμένου να αξιολογήσουμε την εγκυρότητα των πληροφοριών που διαβάζουμε θα πρέπει να διαθέτουμε κάποια γνωστικά εφόδια. Αυτά αφορούν στην ικανότητα αξιολόγησης της αξιοπιστίας των πηγών, τις γνώσεις μας γύρω από ζητήματα τις επιστήμης, τις διάφορες λογικές πλάνες στις οποίες μπορεί να υποπέσουμε καθώς και το πώς λειτουργεί η επιστημονική μέθοδος. Τα εφόδια αυτά θα τα αναλύσουμε συνοπτικά παρακάτω. 

 

Ποιες πηγές είναι αξιόπιστες; 

 

Η αξιοπιστία μιας πηγής καθορίζεται από το αν οι πληροφορίες που παρέχει είναι αληθείς. Για να το εξακριβώσουμε αυτό πρέπει να διερωτηθούμε για κάποια χαρακτηριστικά της είδησης που διαβάζουμε.

Είναι ο τίτλος αντιπροσωπευτικός του περιεχομένου;

Διασταυρώνεται η είδηση από άλλες πηγές;

Παρατίθενται οι αρχικές πηγές της είδησης;

Διαχωρίζονται τα σχόλια του αφηγητή ή αρθρογράφου από την είδηση;

Όλες αυτές είναι βασικές ερωτήσεις που πρέπει να μπορούμε να απαντήσουμε προκειμένου να αξιολογήσουμε ένα άρθρο και να μην εμπιστευόμαστε ειδήσεις που αποτελούν απλώς καθρέπτες των δικών μας προκαταλήψεων. 

 

Κριτική σκέψη και αυτομόρφωση 

 

Βασικό εφόδιο ενάντια στην παραπληροφόρηση είναι η κριτική σκέψη. Ωστόσο, κριτική σκέψη δεν αποτελεί η άκριτη αμφισβήτηση κάθε πληροφορίας που δεν συμφωνεί με την άποψη μας, αλλά η ορθολογική αξιολόγηση της πληροφορίας βάσει προϋπαρχουσών γνώσεων. Το γνωστικό μας επίπεδο αποτελεί προϊόν χρόνιας μελέτης που δεν πρέπει να σταματά με την αποφοίτηση από κάποια βαθμίδα της εκπαίδευσης. Καθώς ο κόσμος αναπτύσσεται, καθίσταται αναγκαία η δία βίου μάθηση, δίχως την οποία χάνουμε κάθε γνωστικό προβάδισμα, υποβαθμίζονται οι δεξιότητες μας και τελικά πέφτουμε σε ένα βάραθρο άγνοιας, το οποίο μας καθιστά ευάλωτους στην παραπληροφόρηση. Έτσι, καλούμαστε να παραδεχθούμε τις γνωστικές μας αδυναμίες και να καλύψουμε τα γνωστικά μας κενά. Ωστόσο, όταν η κάλυψη των κενών γνώσης δεν είναι εφικτή, αρκεί να αναγνωρίσουμε ότι η φράση “δεν γνωρίζω και άρα δεν έχω άποψη” αποτελεί μια ειλικρινή και υγιή στάση. 

 

Η συσχέτιση ΔΕN συνεπάγεται απαραίτητα αιτιότητα 

 

Η διατύπωση “μαζί με αυτό, άρα εξαιτίας αυτού” (ή όπως είναι γνωστό στα λατινικά “cum hoc ergo propter hoc”), αποτελεί μια από τις συνηθέστερες λογικές πλάνες που συναντάμε στη καθημερινότητα μας. Πιο συγκεκριμένα, όταν υποπίπτουμε σε αυτή την πλάνη θεωρούμε ότι δύο συμβάντα που λαμβάνουν χώρα ταυτόχρονα αποτελούν αιτία και αποτέλεσμα (το ένα του άλλου). Για παράδειγμα: “Από το 1950 τόσο το ατμοσφαιρικό CO2, όσο και η παχυσαρκία έχουν αυξηθεί. Άρα, το ατμοσφαιρικό CO2 προκαλεί παχυσαρκία”. Όμως ο παραπάνω συνειρμός είναι εσφαλμένος καθώς αγνοείται η πιθανότητα ο συσχετισμός των δύο γεγονότων να μην είναι παρά μια απλή σύμπτωση. 

 

Το χρονικό προβάδισμα ενός γεγονότος σε σχέση με ένα άλλο 

δεν το καθιστά απαραίτητα αιτία του δευτέρου 

 

Στενά σχετιζόμενη λογική πλάνη με την cum hoc ergo propter hoc είναι η “Μετά από αυτό, άρα εξαιτίας αυτού” (γνωστή και στα λατινικά ως “post hoc ergo propter hoc”). Αυτή η πλάνη εικάζει πως όταν ένα γεγονός προηγείται ενός άλλου τότε αποτελεί και αιτία του. Εδώ το σφάλμα βρίσκεται στη θεώρηση ότι επειδή πάντα μια αιτία προηγείται του αποτελέσματος της, μπορούμε να πούμε ότι όλα τα χρονικώς συνδεόμενα γεγονότα συνδέονται με αυτό τον τρόπο. Αυτό όμως είναι λάθος, καθώς η χρονική σειρά των γεγονότων δεν αποτελεί ούτε ακριβή ούτε επαρκή ένδειξη συσχέτισης. Για παράδειγμα: “Οι πετεινοί λαλούν λίγο πριν ανατείλει ο ήλιος. Άρα, οι πετεινοί είναι υπεύθυνοι για την ανατολή του ηλίου.” 

 

Η τυχαιότητα κυβερνά τη ζωή μας 

 

Πολλές φορές, όταν παρατηρούμε ασυνήθιστα γεγονότα στην καθημερινότητα μας τείνουμε να τα αποδίδουμε σε εξίσου ασυνήθιστες και εξωπραγματικές αιτίες. Θα πρέπει όμως να έχουμε κατά νου ότι μια οποιαδήποτε κατάσταση (ασυνήθιστη ή όχι) δεν έχει απαραίτητα κάποια συγκεκριμένη αιτία. Τα περισσότερα πράγματα στη ζωή και την καθημερινότητα μας βρίσκονται κάτω από τη πανίσχυρη χαώδη επίδραση της τυχαιότητας, η οποία αποτελεί τη θεμελιώδη δύναμη που ελέγχει τη φυσική πραγματικότητα. 

Μάλιστα, όπως αναφέρει και o φυσικός Leonard Mlodinow στο βιβλίο του “Τα βήματα του μεθυσμένου”: «Ο ανθρώπινος νους είναι έτσι φτιαγμένος ώστε να εντοπίζει για κάθε γεγονός μια ορισμένη αιτία και για τον λόγο αυτό δυσκολεύεται να αποδεχθεί την επιρροή άσχετων ή τυχαίων παραγόντων. Άρα, το πρώτο βήμα είναι να συνειδητοποιήσουμε ότι μερικές φορές η επιτυχία ή η αποτυχία δεν είναι αποτέλεσμα μεγάλης επιδεξιότητας η μεγάλης ανικανότητας αλλά, όπως έγραψε ο οικονομολόγος Άρμεν Άλσιαν, “συμπτωματικών συνθηκών”». 

 

Το ξυράφι του Occam 

 

Το ξυράφι του Occam αποτελεί μια αρχή επίλυσης προβλημάτων η οποία παραφράζεται και ως “η πιο απλή εξήγηση είναι και η πιο πιθανή”. Υπάρχουν αμέτρητες εξηγήσεις που μπορούμε να σκεφτούμε για οποιοδήποτε φαινόμενο. Ωστόσο, οι πιο απλές εξηγήσεις έχουν λιγότερες παραμέτρους και έτσι είναι ευκολότερα διαψεύσιμες, δηλαδή μας δίνουν την ικανότητα να ελέγξουμε το αν αληθεύουν ή όχι. Παράλληλα, όσο πιο πολύπλοκη είναι μια εξήγηση τόσο περισσότερες παράμετροι θα πρέπει να είναι αληθείς για να αληθεύει η υπόθεση, πράγμα το οποίο μειώνει την πιθανότητα η εξήγηση να είναι αληθής, χωρίς ωστόσο να την εκμηδενίζει, καθώς είναι πιο πιθανό κάποια παράμετρος να μην είναι ιδανική για να οδηγήσει στο φαινόμενο που προσπαθούμε να εξηγήσουμε. 

 

Τι είναι τα επιστημονικά περιοδικά

 

Η σύγχρονη επιστήμη ως γνωστόν βασίζεται στην αδιάκοπη ανανέωση των γνώσεων της μέσα από συνεχή έρευνα, τα αποτελέσματα της οποίας δημοσιεύονται συνεχώς σε επιστημονικά περιοδικά. Πιο συγκεκριμένα, ένα επιστημονικό περιοδικό δημοσιεύει ανά συγκεκριμένα χρονικά διαστήματα (κατά κύριο λόγο εβδομαδιαία ή μηνιαία) μια συλλογή επιστημονικών άρθρων πάνω σε ένα ή περισσότερα επιστημονικά πεδία ανάλογα με το περιοδικό. Η διαδικασία επιλογής των άρθρων που θα δημοσιευτούν δεν είναι τυχαία, καθώς υπάρχει διαλογή και αξιολόγηση της ορθότητας των λεγομένων κάθε άρθρου προτού δοθεί έγκριση για δημοσίευση. Η αξιολόγηση αυτή περιλαμβάνει την ενδελεχή εξέταση της ορθότητας του περιεχομένου των εν λόγω υποψηφίων άρθρων από ανεξάρτητους επιστημονικά καταξιωμένους αξιολογητές με εξειδίκευση ως προς τη θεματολογία που πραγματεύεται το άρθρο. Από τον μεγάλο αριθμό που δέχεται ένα επιστημονικό περιοδικό, δημοσιεύεται εν τέλει ένα μικρό μόνο μέρος, γεγονός που εξασφαλίζει ότι τα άρθρα που θα δημοσιευτούν θα έχουν τη μέγιστη δυνατή ποιότητα. Παρόλα αυτά, επειδή πάντα μπορεί να συμβούν λάθη κατά τη διάρκεια της αξιολογησης ή ορισμένα δεδομένα να ανατραπούν από μεταγενέστερη έρευνα, αν κάποιο άρθρο αργότερα αποδειχθεί ότι δεν είναι πλέον επιστημονικά ορθό τότε η επιστημονική κοινότητα γνωστοποιεί το εν λόγω γεγονός και το άρθρο μπορεί να τεθεί σε διαδικασία απόσυρσης. 

 

Η ομοφωνία της επιστημονικής κοινότητας 

και η ικανότητα της επιστήμης να αυτοδιορθώνεται 

 

Είναι γνωστό ότι πολλές φορές η επιστημονική κοινότητα αλλάζει στάση απέναντι σε διάφορα θέματα, ενώ άλλες φορές κάποιος διακεκριμένος επιστήμονας εκφράζει κάποια άποψη διαφορετική από την πλειοψηφία των συναδέλφων του, βρίσκοντας μεγάλη απήχηση και κλονίζοντας την εμπιστοσύνη του κοινού προς τους επιστήμονες. Είναι βασικό να κατανοήσουμε πως όσο περνάνε τα χρόνια η υπολογιστική ισχύς, η τεχνολογία και η επιστημονική γνώση εξελίσσονται. Επομένως, έχουμε πλέον την δυνατότητα να εξετάσουμε ζητήματα με νέα καλύτερα εργαλεία και από νέες οπτικές, σε σύγκριση παραδείγματος χάρη με το 1970. Η επιστήμη δεν είναι δογματική. Όταν νέα δεδομένα δείχνουν ότι η μέχρι τώρα ερμηνεία για κάποιο φαινόμενο δεν ισχύει, τότε οι επιστήμονες αναθεωρούν τις απόψεις τους με βάση τα νέα δεδομένα. Έτσι, η επιστήμη έχει την ικανότητα να αυτοδιορθώνεται. Από την άλλη μεριά, είναι εύλογο το ότι πάντα θα υπάρχουν κάποιοι επιστήμονες που θα διαφωνούν με την πλειοψηφία των συναδέλφων τους. Η διαφωνία αυτή γεννά ερωτήματα που προωθούν περαιτέρω έρευνα. Ωστόσο, η γνώμη συγκεκριμένων διακεκριμένων ή μη επιστημόνων δεν καθορίζει την επιστημονική ομοφωνία ούτε την καταρρίπτει. Η ομοφωνία των επιστημόνων καθορίζεται από τα πορίσματα του συνόλου των επιστημονικών δημοσιεύσεων, λαμβάνοντας υπόψη τα νέα εργαλεία, πρόσφατες μελέτες και νέα γνώση που έχει προστεθεί. Έτσι, παρότι παλαιότερες ερευνητικές δημοσιεύσεις που υποστηρίζουν άλλες ερμηνείες παραμένουν στην βιβλιογραφία, η επιστημονική ομοφωνία μπορεί να αλλάζει, δίνοντας φαινομενικά την αντίληψη του διχασμού της επιστημονικής κοινότητας, χωρίς ωστόσο αυτό να ισχύει. 

 

Αρχοντίδης Θέμης (Φοιτητής Βιολογίας), Ξυδάκης Γεώργιος (Φοιτητής Βιολογίας), Σκάρλου Ελπίδα (Φοιτήτρια Βιολογίας) και Τζιβράς Γεράσιμος (Φοιτητής Βιολογίας)

 

Από Themis Archontidis  Μαρτίου 31, 2021

 https://pseudoscience-observatory.blogspot.com/2021/03/blog-post_31.html

 

ΜΕΤΑΛΛΑΞΕΙΣ

Οι επιστήμονες δεν έχουν αυταπάτες.

 

Ο ιός SARS-CoV-2 δε πρόκειται να εξαφανιστεί εντελώς, ακόμα και μετά από ικανοποιητικά εκτεταμένους εμβολιασμούς και ύφεση της πανδημίας.  Τα φάρμακα που μπλοκάρουν τον ιό HIV (AIDS) είναι διαθέσιμα εδώ και χρόνια, παρ’ όλα αυτά 1.7 εκατομμύρια άνθρωποι εξακολουθούν να εκδηλώνουν τη νόσο κάθε χρόνο. Τα εμβόλια της πολιομυελίτιδας πρωτοκυκλοφόρησαν τη δεκαετία του ’50, όμως η πολιομυελίτιδα, αν και τείνει να εκριζωθεί, υπάρχει ακόμα σαν νόσημα. Το ίδιο συμβαίνει και με άλλες αρρώστιες, παρά τους εμβολιασμούς, όπως η ιλαρά, η φυματίωση, ο καρκίνος του τραχήλου της μήτρας (ιός HPV).

Το τι θα συμβεί με τον ιό Covid-19 εξαρτάται από το πως θα ανταποκριθεί το ανοσοποιητικό μας σύστημα στα εμβόλια, και ποια θα είναι η εξέλιξη του ιού σε απάντηση της ανοσοποίησης αυτής. Και για τα δυο είναι δύσκολη η πρόβλεψη, γιατί από τη μια το ανοσοποιητικό είναι σύστημα εξαιρετικά πολύπλοκο (μας λένε οι ανοσολόγοι), και από την άλλη η διαδικασία της εξέλιξης, στην προκειμένη περίπτωση των ιών, είναι πιο έξυπνη από μας (μας λένε οι βιολόγοι).

Για αρκετά ιογενή νοσήματα, όπως η ανεμευλογιά και η ιλαρά, η ανοσία διαρκεί ισόβια, ενώ για άλλα εξασθενεί συντομότερα. Υπάρχουν τέσσερις ήπιοι κορωνοϊοί που προκαλούν στον άνθρωπο το κοινό κρυολόγημα, και το ανοσοποιητικό μας σύστημα «θυμάται» πως να αμύνεται απέναντί τους για λιγότερο από ένα χρόνο. Αντίθετα, η ανοσία μετά από νόσηση από  τους τοξικότερους ιούς MERS και SARS διαρκεί αρκετά χρόνια.

Ο ιός COVID-19 βρίσκεται κάπου στη μέση. Μέχρι στιγμής, στις περισσότερες περιπτώσεις φαίνεται πως η ανοσολογική μνήμη διαρκεί τουλάχιστον έξι μήνες, έχει ωστόσο συμβεί άτομα που νόσησαν να ξαναμολυνθούν. Ο Akiko Iwasaki, ανοσολόγος του Yale, εκτιμά πως τα εμβόλια για τον COVID-19 προκαλούν πιο ισχυρή και πιο παρατεταμένη ανοσοποίηση από ότι η φυσική λοίμωξη, γιατί τα εμβόλια παρακάμπτουν τα κόλπα που χρησιμοποιεί ο ιός για να ξεγελάσει και να επιβραδύνει το ανοσοποιητικό σύστημα. «Μπορεί η ανοσία να μη κρατάει για μια ζωή, και δεν αποκλείεται να χρειαστούμε κάποια ενισχυτική δόση εμβολίου σε λίγα χρόνια. Μα, για την ώρα, δεν είναι αυτό το πρόβλημά μας.», λέει ο Iwasaki.

Περισσότερο απασχολεί, ίσως, πως θα συμπεριφερθεί ο ιός όσο αυξάνει ο αριθμός των εμβολιασμένων. Οι ιοί γενικά έχουν την τάση να μεταλλάσσονται, να μεταβάλλουν δηλαδή τα γονίδιά τους. Παράδειγμα, το στέλεχος του Covid-19  (Β 1.1.7.) που απομονώθηκε στη Βρετανία είναι μεταλλαγμένο στέλεχος που καθιστά τον ιό πιο εύκολα μεταδώσιμο. Τέτοια στελέχη προκαλούν ανησυχία, αν και μπορούν να αντιμετωπιστούν στο βαθμό που εφαρμόζονται σωστά τα γνωστά μέτρα υγιεινής, μάσκες, αποστάσεις κλπ…, οδηγίες που βαθμιαία θα αποσύρονται, όσο επιτυγχάνεται ο μαζικός εμβολιασμός. Δεν αποκλείεται να προκύψουν και άλλες μεταλλάξεις, με τέτοια στελέχη του SARS-Cov-2 που να είναι ανθεκτικά στα υπάρχοντα εμβόλια, ή και να μπορούν να προσβάλλουν άτομα που έχουν ήδη νοσήσει. Τέτοιο σενάριο ακολουθεί ο ιός της γρίπης, που οι συνεχείς μεταλλάξεις του μας υποχρεώνουν σε χορήγηση προσαρμοσμένων εμβολίων κάθε χρόνο. Η διαδικασία που θα επιτρέψει να εξελιχθεί αυτό το σενάριο εξαρτάται από τέσσερις τουλάχιστον παράγοντες:

Κατά πρώτο, η συχνότητα με την οποία μεταλλάσσεται ο ιός: είναι γενικά γνωστό ότι οι κορωνοϊοί έχουν μια συχνότητα 10 φορές μικρότερη από εκείνη των ιών της γρίπης (Influenza virus), όμως το βρετανικό στέλεχος εκδήλωσε άμεσα ήδη 17 μεταλλάξεις, νούμερο εντυπωσιακό. Δεύτερο, η πίεση που δέχεται ο ιός στο να αναπτύσσει την προσαρμογή του: προς το παρόν είναι χαμηλή, αλλά μπορεί να εκτοξευτεί όσο αυξάνουν οι εμβολιασμοί. Τρίτο, είναι η κλίμακα της πανδημίας: όσο αυξάνεται η διασπορά του ιού, τόσο θα αυξάνουν οι πιθανότητες να προκύπτουν  μεταλλάξεις ικανές να παρακάμπτουν τα εμβόλια. Τέλος, παραμένει ερωτηματικό το ποια θα είναι η εξέλιξη του ιού παράλληλα με την εφαρμογή των εμβολίων. Το εμβόλιο της ιλαράς παρασκευάστηκε τη δεκαετία ’60, και ο ιός της ιλαράς δεν έχει ακόμα δείξει ανθεκτικότητα απέναντι στο εμβόλιο αυτό, παρά την μεγάλη συχνότητα μεταλλάξεων που τον χαρακτηρίζει, κι αυτό γιατί αυτές οι ίδιες μεταλλάξεις που θα τον καθιστούσαν ανθεκτικό στο εμβόλιο, παράλληλα τον εξασθενούν – σαν να λέγαμε πως ο κλέφτης καταφέρνει να γίνει αόρατος, με συνέπεια, όμως, να μη μπορεί να κουνηθεί.

 

Ο Michael Mina, επιδημιολόγος και ανοσολόγος στο Χάρβαρντ, έχει εκφράσει την ανησυχία του ειδικά για το γεγονός ότι τα κυριότερα εμβόλια που παράγονται σήμερα στοχεύουν όλα τον ίδιο στόχο. Καθοδηγούν το ανοσοποιητικό σύστημα να αναγνωρίζει την πρωτεϊνη spike του κορωνοϊού – τις αιχμές δηλαδή στην επιφάνειά του που ο ιός χρησιμοποιεί για να εισβάλλει στα ανθρώπινα κύτταρα. «Δεν έχει ξανασυμβεί στο παρελθόν να μπλοκάρουμε έναν ιό με τέτοιο τρόπο. Κάνουμε χρήση εμβολίων που είναι λίγο πολύ πανομοιότυπα, σε μια χωρίς προηγούμενο παγκόσμια κλίμακα και ταχύτητα, και σε χρόνο που ο ιός είναι ήδη πολύ διαδεδομένος»

Μελέτες πάνω σε κορωνοϊούς που προκαλούν πιο ήπια νόσηση στον άνθρωπο έχουν δείξει πως η πρωτεϊνη spike των ιών αυτών μπορεί να μεταβληθεί με τρόπο που να διαφεύγουν των μηχανισμών ανοσίας μέσα σε διάστημα μιας ή δύο δεκαετιών. O εξελικτικός βιολόγος Jesse Bloom εκτιμά πως θα ήταν καταστρεπτικό αν ο Covid-19 κατάφερνε το ίδιο. Ωστόσο, εκτιμάται πως τα εμβολιασμένα άτομα θα διατηρούν κάποια υπολειμματική ανοσία απέναντι στο μεταλλαγμένο στέλεχος του ιού. Είναι αρκετοί οι ερευνητές που ασχολούνται με την ταξινόμηση των ειδών των μεταλλάξεων που θα μπορούσαν να γίνουν προβληματικές, επόμενα αν κάτι τέτοιο συμβεί, θα αναγνωριστεί έγκαιρα. Εξ άλλου, τα εμβόλια που χρησιμοποιούν κομμάτι απ’ το γενετικό υλικό του ιού  (το mRNA του), όπως αυτά της Pfizer και της Moderna, είναι φτιαγμένα με τρόπο που επιδέχεται προσαρμογή και μπορούν να τροποποιηθούν κατάλληλα στην περίπτωση που ο ιός μεταλλαχθεί, χωρίς να χρειαστεί να ξεκινήσουν από το μηδέν. «Δεν πιστεύω πως όσα έχουμε πετύχει μπορούν να αχρηστευτούν εύκολα. Καταφέραμε να έχουμε το προβάδισμα, σε σχέση με τον ιό» λέει ο Bloom.

«Χρειάζεται να είμαστε από τώρα σε ετοιμότητα για το ενδεχόμενο ανάπτυξης στελεχών ανθεκτικών στα εμβόλια. Δεν μπορούμε να ξέρουμε πόσο γρήγορα θα συμβεί, είναι όμως βέβαιο ότι θα συμβεί» λέει ο βιολόγος Kristian Andersen, ερευνητής ιογενών λοιμώξεων.

 

Από άρθρο του Ed Yong “Where Year Two of the Pandemic Will Take Us”

https://www.theatlantic.com/health/archive/2020/12/pandemic-year-two/617528/

 

Ο «ΕΛΕΦΑΝΤΑΣ ΣΤΟ ΔΩΜΑΤΙΟ»

 

Είναι η υγεία δημόσιο αγαθό;

 

Δικαιολογούν περιστάσεις δυνάμει καταστροφικές τη λήψη αναγκαστικών μέτρων σε βάρος της ιδιωτικής πρωτοβουλίας;

 

Η πανδημία COVID 19, με την αγωνιώδη αβεβαιότητα για την εξέλιξή της,  ρίχνει συνάμα άπλετο φως στο ασυμβίβαστο της αχαλίνωτης, χωρίς όρια, ελεύθερης αγοράς με το κοινωνικά συμφέρον.

 

Παρακολουθούμε στις μέρες μας την αμηχανία, τα κομπιάσματα και τον ξερόβηχα μιας μεγάλης διακρατικής ένωσης, της Ευρωπαϊκής Ένωσης, που ενώ διακηρύσσει την εγγύηση της ευημερίας και του μέλλοντος των πολιτών της, τα βρίσκει σκούρα στις δοσοληψίες της με τους μεγάλους επιχειρηματικούς ομίλους στο χώρο του φαρμάκου, γιατί αυτοί έχουν άλλες προτεραιότητες.

 

Αντιγράφω και παραθέτω, βρίσκοντάς την εξαιρετικά επίκαιρη, την επωδό ενός βιβλίου που έπεσε στα χέρια μου:

 

    …….  Βρισκόμαστε στην αυγή μιας επανάστασης στον χώρο της υγείας. Ο «ελέφαντας στο  δωμάτιο» όμως – το προφανές πρόβλημα που επιμένουμε να αγνοούμε – είναι η παγκόσμια φτώχεια. Σχεδόν ο μισός πληθυσμός του πλανήτη επιβιώνει με λιγότερα από δύο δολλάρια την ημέρα, ενώ η οικονομική πτυχή της παρασκευής και παροχής νέων φαρμάκων είναι άλλη μια τραγωδία.  Η υποτονική προσπάθεια που έχουμε καταβάλει για την ανάπτυξη ενός εμβολίου για τον ιό Έμπολα, από το 1976 που ανακαλύφθηκε, είναι μια χαρακτηριστική περίπτωση·  ο ιός δεν είχε μελετηθεί σχεδόν καθόλου, κι όλες οι προσπάθειες άρχισαν όταν οι πλουσιότερες χώρες ένιωσαν ότι απειλούνται από την μετάδοσή του. Παρότι ασχολούνται με θέματα ζωής και θανάτου, οι φαρμακοβιομηχανίες είναι επιχειρήσεις, δεν είναι φιλανθρωπικά ιδρύματα·    κι όταν καλούνται να αποφασίσουν για τις ερευνητικές τους προτεραιότητες, ένας κρίσιμος παράγοντας – αν όχι ο καθοριστικός – είναι το πιθανό οικονομικό κέρδος. … θα ήταν παραπλανητικό να μιλάμε για νέα φάρμακα δίχως να αναφέρουμε τις οικονομικές παραμέτρους που αποτελούν εμπόδιο στον δρόμο μας. Χρειαζόμαστε οπωσδήποτε νέα διεθνή ινστιτούτα και διαφορετικούς τρόπους χρηματοδότησης της ιατρικής έρευνας και των φαρμάκων, όπου η ευζωία των ανθρώπων, αλλά και γενικά των έμβιων οργανισμών στη Γη, θα είναι ο υπέρτατος σκοπός, ανεξάρτητα από το οικονομικό κέρδος.

 

Όπως ισχύει με όλες τις επιστημονικές επαναστάσεις, δεν έχουν σημασία μόνο οι νέες γνώσεις. Τα παιδιά μας και τα εγγόνια μας θα μας κρίνουν όχι γι’ αυτά που ξέρουμε, αλλά γι’ αυτά που κάνουμε με όσα ξέρουμε.

 

Απόσπασμα από το δοκίμιο «Η Κομψή Θεραπεία» Daniel Davis, Εκδόσεις ΠΕΚ

ΕΞΩΓΗΙΝΟΙ  ΣΤΗΝ  ΚΡΑΤΙΚΗ  ΤΗΛΕΟΡΑΣΗ

 

Αυτό τον καιρό η ΕΡΤ 1 προβάλλει τις μεταμεσονύχτιες ώρες την πολυσυζητημένη σειρά «ΟΙ ΕΞΩΓΗΙΝΟΙ ΤΗΣ ΑΡΧΑΙΟΤΗΤΑΣ» του History Channel. Η σειρά είναι διαθέσιμη και στην πλατφόρμα της ERTFLIX.

Η αμερικανική αυτή σειρά ξεκίνησε σαν παραγωγή το 2009 από το History Channel και έχει ολοκληρώσει μέχρι τις μέρες μας 16 κύκλους και 188 συνολικά ωριαία επεισόδια. Η πανδημία έχει μπλοκάρει την προγραμματισμένη παραγωγή νέων επεισοδίων. 

Εμπνευστής της σειράς ήταν ο Έριχ φον Ντένικεν (Erich von Däniken, 1935 -). Φέρεται σαν επί δεκαετίες διευθυντικό στέλεχος μεγάλων ελβετικών ξενοδοχειακών μονάδων, που μεταπήδησε επιχειρηματικά στο κόσμο των εκδόσεων, δημοσιεύοντας το πρώτο του βιβλίο «Τα Άρματα των Θεών; Τα Άλυτα Μυστήρια του Παρελθόντος» το 1968, και στη συνέχεια στον κόσμο του θεάματος, αξιοποιώντας κερδοφόρα την εμμονή του για την επίδραση εξωγήινων στους αρχαίους πολιτισμούς. Προφανώς, διέθετε την επινοητικότητα να προβλέψει την απήχηση που θα έβρισκε το θέμα στο ευρύ κοινό. Ο ίδιος παινεύεται, ίσως όχι άδικα, ότι οι θεωρίες του αποτέλεσαν την βάση για κινηματογραφικές επιτυχίες όπως «Οι κυνηγοί της χαμένης κιβωτού» (1981), «Ε.Τ. o Εξωγήινος» (1982), «Stargate» (1994), «Επαφή» (1997). Περιττό να ειπωθεί πως δε χρειάστηκε πανεπιστημιακούς τίτλους γι’ αυτή του την επιτυχία.

Στη σειρά θα βρει κανείς και κοσμολογικές απόψεις, όπως εκείνες του  λευκορώσου Ιμμάνουελ Βελικόφσκι (Immanuel Velikovsky, 1895-1979), γιατρού με σπουδές Ψυχολογίας, που, φλερτάροντας με την Φυσική, ανέπτυξε θεωρίες σχετικά με γεωλογικές καταστροφές από αλληλεπίδραση και συγκρούσεις πλανητών στο ηλιακό μας σύστημα, που δήθεν ανιχνεύονται στη μυθολογία και τους θρύλους των αρχαίων πολιτισμών, θεωρίες που έχουν απορριφθεί σαν εντελώς ανυπόστατες από την ακαδημαϊκή κοινότητα. 

Στην επίσημη παρουσίαση της σειράς το κρατικό κανάλι αναφέρει ότι πρόκειται για:

“Ιστορική σειρά ντοκιμαντέρ που εξετάζει 75 εκατομμύρια χρόνια πίσω, την ιστορία των εξωγήινων στοιχείων στον πλανήτη, από την εποχή των δεινοσαύρων, μέχρι τις μέρες μας.”

Θα περίμενε κανείς από την κρατική τηλεόραση να περιλάβει στην προαναγγελία και την παρουσίαση της σειράς έναν σχολιασμό που να βάζει τα πράγματα στη θέση τους.

Η ΕΡΤ, σαν ο φορέας της κρατικής ενημέρωσης, όπως άλλωστε και το θεσμικό Εθνικό Συμβούλιο Ραδιοτηλεόρασης, οφείλει να επισημαίνει στο τηλεοπτικό κοινό ότι τα «ντοκιμαντέρ» αυτού του είδους είναι προϊόντα μυθοπλασίας, με επιλεκτική χρήση επιστημονικών δεδομένων, επίπλαστων αφηγημάτων και τεχνητών χρονολογήσεων, και καμιά σχέση δεν έχουν με την τεκμηριωμένη γνώση.

 

Γιατί βέβαια οι «Εξωγήινοι της Αρχαιότητας» δεν είναι μια ΙΣΤΟΡΙΚΗ σειρά, αλλά ένα απάνθισμα ΜΥΘΕΥΜΑΤΩΝ γύρω από την καταγωγή του ανθρώπινου είδους, πλαισιωμένο από κοσμογονικές εικασίες επιστημονικής φαντασίας.

Δεν πρόκειται δηλαδή για ενημερωτική εκπομπή, αλλά στην καλύτερη περίπτωση για ψυχαγωγική σειρά ψευδο-επιστημονικής και ψευδο-ιστορικής φαντασίας.

 

Τα παραπάνω γίνονται αφορμή για έναν γενικότερο προβληματισμό. 

Γιατί ο κόσμος τείνει να θέλγεται και να πιστεύει το απίθανο;            

Γιατί οι σαμάνοι της πληροφορίας βρίσκουν τόσο μεγάλη απήχηση;

 

Στον καιρό της πανδημίας ο πόλεμος του σκεπτικισμού και της παραπληροφόρησης καλά κρατεί.  Μεγάλη μερίδα του κόσμου διακατέχεται από την αμφιβολία και την αμφισβήτηση απέναντι στην πληροφορία και την είδηση, σ’ ένα περιβάλλον πολιτικά ασταθές, ρευστό και διχαστικό (κρίση οικονομική, προσφυγικά κύματα, κλιματική αλλαγή). Οι ηγεσίες ανά τον κόσμο ενοχοποιούνται όσο ποτέ άλλοτε για αναξιοπιστία, αφού δυσκολεύονται να δικαιολογήσουν τις αντιφατικές πολιτικές τους, άλλα στα λόγια, άλλα στην πράξη, όσο οι μεγάλοι του κεφαλαίου συσσωρεύουν τον πλούτο σε βάρος των λαϊκών στρωμάτων.    

 

Τί κοινό να υπάρχει ανάμεσα στις θεωρίες για προσχεδιασμένη πανδημία, για περιοριστικά μέτρα και lockdown που έχουν σαν μόνο προορισμό να υποτάξουν οριστικά τον κόσμο της εργασίας, για εμβόλια που τροποποιούν το γενετικό μας υλικό και σε εκείνες τις θεωρίες που αποδίδουν τη ζωή στον πλανήτη Γη ή την ανθρώπινη καταγωγή και ευφυία σε παρεμβάσεις εξωγήινων όντων;

 

Οι μύθοι και τα παραμύθια αποτελούσαν πάντα μέρος της παράδοσης απ’ άκρη σ’ άκρη στον πλανήτη. Για τα παιδιά αυτή είναι η πρώτη, απλοΪκή, αρχετυπική αποτύπωση της διάκρισης ανάμεσα στο καλό και στο κακό, στην απειλή και στην αποτροπή του κινδύνου.

Ο κακός ο λύκος, οι σατανικές μάγισσες και οι φοβεροί γίγαντες των παραμυθιών είναι οι αρνητικοί super-μπαμπούλες, που κατατροπώνονται στην πορεία, για να δικαιωθεί στο τέλος θριαμβευτικά ο αγαθός, αθώος κόσμος μας.

Μα και τα παραμύθια για μεγάλους έχουν μεγάλη πέραση και απήχηση, με τις αμερικανικές κυρίως ταινίες, σειρές και video-games του είδους να κάνουν θραύση στις προτιμήσεις του κοινού. Επιστημονική φαντασία, ταινίες καταστροφής, θρίλερ μυστηρίου και συνωμοσίες ολέθρου κινούνται εύκολα στην αγορά, χάρη στη θεαματικότητα, το σασπένς και την κορύφωση της έξαψης, που  ενισχύεται με κάθε διαθέσιμο σκηνοθετικό τέχνασμα, όπως η ασθματική ταχύτητα και η γρήγορη εναλλαγή των σκηνών.

 

Δε θα μπορούσε να λείπει από αυτή την χρυσοφόρα παραφιλολογία το πρόσφορο θέμα της ερμηνείας ή και της κατασκευής ανεξήγητων φαινομένων και μυστηρίων για το βαθύ παρελθόν του πλανήτη και του ανθρώπου.

 

Η χαμένη Ατλαντίδα είναι ένα παράδειγμα ενός μύθου που δεν έχασε ποτέ τη δημοφιλία του.

Αρχαίοι αστροναύτες, καταστροφικά γεγονότα που εξέτρεψαν την ιστορία, αποκρυφιστικοί μύθοι, κοσμογονίες που ενισχύουν τον ρατσισμό, χαμένοι πολιτισμοί στον πυρήνα της Γης, ή κάτω απ’ την Ανταρκτική ή χαμένοι στα βάθη της ζούγκλας του Αμαζονίου, συνθέτουν το ρεπερτόριο της ψευδο-ιστορίας, πλασιωμένα με στοιχεία ψευδο-αρχαιολογίας και στηριγμένα σε ψευδο-επιστημονικά επιχειρήματα και επιστημονικές αλχημείες.  

Όλα αυτά περιλαμβάνονται στην ποπ κουλτούρα, γιατί εξάπτουν τη φαντασία των ανθρώπων. Γι’ αυτό και έχουν προσφέρει άφθονο υλικό στην βιομηχανία του κινηματογράφου, των τηλεοπτικών σειρών, των βιντεο-παιχνιδιών, ακόμα και στη λογοτεχνία, αποφέροντας τεράστια κέρδη στους παραγωγούς τους.

 

Έχουν όμως και τη σκοτεινή τους πλευρά!

Το κακό είναι πως η ψευδο-ιστορία, όπως και η ψευδο-επιστήμη φιλοδοξούν να περάσουν σαν τεκμηριωμένη γνώση.

Στο περιθώριο των μυθευμάτων ευδοκιμούν συχνά ρατσιστικές ιδέες, συνωμοσιολογικές ερμηνείες της ιστορίας και υποχθόνιοι πολιτικοί σχεδιασμοί. Πάνω σε πλαστά δεδομένα ενθαρρύνονται περιθωριακές θρησκευτικές πεποιθήσεις και καταστροφικές τάσεις. Συμβαίνει κάποτε να οδηγούν σε τραγικές καταστάσεις τους ανθρώπους που επηρεάζουν.

Ένα από τα πιο ακραία: στις 26η Μαρτίου 1977 ανακαλύφθηκαν 39 πτώματα κοντά στο Σαν Ντιέγκο. Ηταν ντυμένα ομοιόμορφα και είχαν αυτοκτονήσει κάτω από τις οδηγίες της θρησκευτικής αίρεσης «Πύλη του Ουρανού». Τα μέλη της αίρεσης πίστευαν ότι η ανθρωπότητα δημιουργήθηκε από τους εξωγήινους με το όνομα «Διαστημικοί Αδελφοί», τους οποίους θα ξανάβρισκαν αφού πρώτα αποποιούνταν το θνητό τους σώμα.

 

Το χειρότερο είναι πως η φιλολογία αυτή, διεκδικώντας τη μαρτυρία της Αποκάλυψης της απόκρυφης αλήθειας, καταλήγει να θέτει έμμεσα σε αμφισβήτηση τον επιστημονικό κόσμο και να δυσφημεί τους ερευνητές της επιστήμης και της ιστορίας σαν διαβλητούς ψευδολόγους, στρατευμένους από σκοτεινά συμφέροντα για την συγκάλυψη της πραγματικότητας. 

 

Τα παραμύθια «πουλάνε», η αποκατάσταση της αλήθειας όμως όχι.

 

Στο βιβλίο του «Επινοημένη Γνώση, Ψευδοϊστορία, Ψευδοεπιστήμη και Ψευδοθρησκείες» (Εκδόσεις 21^ου Αιώνα) ο Ronald H. Fritze, καθηγητής Ιστορίας και πρύτανης του Κολλεγίου Τεχνών και Επιστημών του Πανεπιστημίου Athens State της Αλαμπάμα, αναζητά και ανασκευάζει όλες αυτές τις επιστημονικοφανείς εκδοχές του επινοημένου σύμπαντος, ξεχωρίζοντας τα μυθεύματα από τα τεκμηριωμένα, επαληθευμένα  γεγονότα.               

Παράλληλα επιχειρεί να διερευνήσει αυτό το πεδίο ιδεών της μαζικής κουλτούρας και των αντίστοιχων ανθρώπινων συμπεριφορών, το «εναλλακτικό λατρευτικό πεδίο» (cultic milieu*) όπως το ονομάζει, που συχνά καταλήγει σε ανορθολογικές και αντιδραστικές πεποιθήσεις και ιδεολογίες.

*Αιρετικό κοινωνικό πλαίσιο

 

ΠΗΓΕΣ: WIKIPEDIA-ΤΟ ΒΗΜΑ-ΕΦΣΥΝ

Επίσης : On the Perils and Pleasures of Confronting Pseudohistory Ronald H. Fritze

Historically Speaking, Volume 10, Number 5, November 2009, pp. 2-5

Article Published by Johns Hopkins University Press